Bir fidan dikmek, aslında toprağa sadece bir ağaç bırakmak değildir… İçine umudu, sevgiyi, emeği ve geleceği gömektir. Bir fidanı toprağa koyarken insan, kendi yüreğinden bir parçayı da oraya bırakır. Çünkü biliyoruz ki bugün küçücük duran o can, yarın gölge olur, nefes olur, yaşam olur.

Fidan dikmek için önce toprağa dokunursun. Elini attığında toprağın sıcaklığını hissedersin; sanki seni anlar gibi yumuşacık bir kabulle karşılar. Sonra küçük bir çukur açarsın… Derin değil, tam gerektiği kadar. Tıpkı bir insana yaklaşırken olduğu gibi; ne fazla, ne eksik… Ölçülü ama sevgi dolu.

Fidanı iki elinle tutarsın, sanki düşmesin diye bir çocuğu sarar gibi. Köklerini kırmadan, canını incitmeden yuvasına yerleştirirsin. Üzerini nazikçe kapatırsın; her avuç toprakta içinden “büyü, güçlen, tutun” diye geçirirsin. İletişime Geç